Kudu małe w paski całe

Kudu małe (Tragelaphus imberbis) jak można się domyślić jest mniejszą "wersją" kudu dużego, ale czy rzeczywiście jest takie małe jak nam próbuje wmówić nazwa gatunkowa? Sprawdźmy to! Przed wami kilka informacji na temat tego kopytnego stworzenia. 

Wielkość 

    Długość ciała wraz z głową wynosi 110-140cm. Samce osiągają 95-105 cm wysokości w kłębie, a samice 90-100cm. Samce są nieco cięższe i ważą od 92-108kg, podczas gdy samice 56-70kg. Ogon może mieć 25-40 cm długości i jest zakończony czarną końcówką. 

Kudu małe - samiec - Zoo Magdeburg

Wygląd 

    Samca od samicy najłatwiej odróżnić na podstawie obecności rogów i wielkości, ale poza tymi oczywistymi cechami warto też zwrócić uwagę na kolor zwierząt. Samice i osobniki młodociane mają rdzawe umaszczenie, a dojrzałe samce są ciemniejsze i żółtawo-szare. Samce mają biały pasek na grzbiecie oraz gęste włosy na szyi. Obie płci mają na bokach ciała charakterystyczne i wspomniane w tytule białe paski - od 11 do 14.Wspomniane już ciemnobrązowe rogi mogą dorastać do 70cm długości. 

Kudu małe - samiec - Zoo Łódź

Występowanie 

    Jest to antylopa, która zamieszkuje wschodnią Afrykę i można ją zobaczyć w takich krajach jak Etiopia, Kenia, Somalia, Sudan Południowy, Tanzania oraz Uganda. Oczywiście zasięg historyczny był nieco większy, ale również kudu jest gatunkiem, którego populacja zmniejsza się.  Całkowita szacowana na  na 118 000 osobników.

Zasięg występowania kudu małego. źródło www.iucn.org

Siedlisko 

    Siedlisko zamieszkiwane przez to zwierzęta jest typowym afrykańskim krajobrazem - suche, płaskie i gęsto zalesione regiony. Unika otwartych przestrzeni, preferuje tereny lesiste. 

Zachowanie 

    Są aktywne w nocy i o świcie. W ciągu dnia korzystają ze swojego kapitalnego kamuflażu i chowają się w zaroślach gdzie odpoczywają i przeżuwają. Bardzo dobrze przemieszczają się w gęstej roślinności. Żyją w stadach, w których nie przejawia się wyraźna hierarchia. Rzadko walczą ze sobą. Grupę najczęściej tworzą samice z młodymi. Samce preferują samotniczy tryb życia.

Kudu małe - młody osobnik - Zoo Safari Dvur Kralove

Odżywianie 

    Żywią się liśćmi krzewów i drzew oraz ziołami. Zjadają kwiaty oraz niewielkie ilości traw. Owoce w przeciwieństwie do liści stanowią niewielka składnik ich diety. Wszystko zależy od pory roku i zasobności w pokarm. Mogą żywić się sukulentami. 

Kudu małe - samica z młodym - Zoo Safari Dvur Kralove

Rozmnażanie 

    Dojrzałość osiągają w wieku półtora roku, ale samce dopiero po 4 roku życia przystępują do łączenia się z samicami. Samiec sprawdza gotowość samicy do rozrodu tak jak wiele innych gatunków kopytnych, poprzez "picie moczu". Ciąża trwa 7-8 miesięcy, rodzi się jedno młode ważące około 5kg. Niestety śmiertelność wśród młodych jest duża ze względu na dystrofie mięśni oraz niedobór witaminy E i selenu. 

    Matka na krótki okres po porodzie odłącza się od stada. W trakcie pożywiania się zostawia ukryte młode i wraca do niego gdy uzupełni swoje magazyny energii. Zresztą podobnie robią nasze rodzime gatunki. Warto pamiętać o tym gdy spotkamy w lesie młodą sarnę. Nie zabierajmy jej z lasu!

Kudu małe - samica z młodymi - Zoo Safari Dvur Kralove

Kudu w zoo

W ogrodach zoologicznych nie jest licznie hodowanym gatunkiem. Tym bardziej cieszy sukces jaki w ostatnich latach odnotował polski ogród zoologiczny w Łodzi, który jako jedyny w Polsce utrzymuje i z sukcesem rozmnaża ten gatunek. Dalej można go szukać u sąsiadów Czechów, którzy słyną z hodowli afrykańskich gatunków - mowa oczywiście o Safari Dvur Kralove. Osobiście obserwowałem je również w Magdeburgu oraz Stuttgarcie w Niemczech. 

Wybieg kudu małych w Zoo Safari Dvur Kralove

Wybieg kudu w łódzkim zoo

Wybieg kudu w Magdeburgu

W Magdeburgu zwierzęta mają dużo prywatności. Poza tym, że wybieg jest widoczny od frontu to z innej strony można jedynie zaglądać przez takie małe szybki.

... i wcale nie oznacza to że widzimy zwierzęta gorzej. One czują się lepiej, a my możemy je podglądać bez niepokojenia. 

Zagrożenia 

Dzięki skrytemu trybowi życia udaje im się unikać problemów z kłusownikami, ale poważnym zagrożeniem może być wypas, osadnictwo i utrata siedlisk. Niestety zagrożeniem stają się również choroby przenoszone przez hodowlane bydło. W przypadku kudu zamieszkujących Park Narodowy Tsavo w Kenii taką chorobą okazał się pomór bydła, który dotknął 60% populacji parku.