Kasztanowa piękność z Madagaskaru

Galidia kasztanowata (Galidia elegans) to zwierzę, które na pierwszy rzut oka nazwalibyśmy łasicą, ale łasicą nie jest. Zapamiętajcie tę nazwę, bo przedstawicieli podrodziny o nazwie galidie jest tylko kilku, a jednym z nich jest ta piękność z Madagaskaru. 

Galidia kasztanowata - w Polsce można ją zobaczyć w łódzkim zoo.

Występowanie

Ten mały gatunek ssaka drapieżnego pochodzi z Madagaskaru, wyspy na południowo-wschodnim wybrzeżu Afryki. Zamieszkuje zalesione północne, wschodnie i zachodnio-środkowe obszary wyspy. 

Wielkość

Długość ciała tego małego ssaka wynosi 30-38cm, ale do tego trzeba dodać jeszcze długi ogon, który może dochodzić prawie do 30cm. Ważą nie cały kilogram i samce mogą być nieco cięższe od samic.

Wygląd

Grzbiet ciała mają rdzawobrązowy, a spód ciemnobrązowy do czarnego. Na ogonie mają charakterystyczne czarne pręgi.

Galidia kasztanowata w berlińskim zoo

Siedlisko

Zamieszkują one subtropikalne i tropikalne lasy Madagaskaru.

Odżywianie

Są wszystkożerne - zjadają małe ssaki, bezkręgowce oraz owoce.

Galidia odżywia się głównie mięsem, ale wzbogaca swoją dietę również o owoce.

Rozmnażanie

zalesionych obszarach Madagaskaruwilgotnych, zalesionych obszarach Madagaskaru

Niewiele wiadomo na temat rodzicielstwa u tego gatunku. Młode najprawdopodobniej rodzą się z zamkniętymi oczami, które otwierają po kilku tygodniach. Rodzą się najprawdopodobniej w norze lub dziuplach gdzie są chronione przez matkę. Ciąża trwa 72-91 dni, a samica rodzi jedno młode. Młode osobniki rozmiary rodziców osiągają już po pierwszym roku życia, a dojrzałość płciową po drugim. W ogrodach zoologicznych mogą żyć do 13 lat.

Galidia kasztanowata w łódzkim zoo.

Zachowanie

Podobnie jest z wiedzą na temat życia społecznego. Niektóre źródła wskazują, że zwierzęta te są stadne i żyją w grupach po około 5 osobników. Inne twierdzą zupełnie inaczej, że nie są towarzyskie i są najczęściej widywane same lub w parach. Być może grupy, które widywano, były rodzinne.

Zwierzęta te komunikują się za pomocą znakowania zapachem. Samce maja gruczoły odbytowe, którymi ocierają o pnie drzew, gałęzie i skały. Są to zwierzęta o  dziennej aktywności i prawdopodobnie komunikują się wizualnie, poprzez postawy ciała. Komunikują się również bezpośrednio za pomocą dotyku, szczególnie osobniki blisko spokrewnione. Ciężko jest znaleźć źródła mówiące o wokalizacji tych zwierząt, ale dzięki pracy przy nich udało mi się zaobserwować i usłyszeć dźwięki jakie z siebie wydają. Usłyszycie je w kolejnym podcascie. 

Galidia kasztanowata w łódzkim zoo. 

Galidia w zoo

W ogrodach zoologiczny są rzadkim zwierzęciem. Na świecie utrzymywane są przez 12 instytucji i niestety narodzin jest niewiele. Najliczniejsza reprezentacja przebywa w berlińskim ogrodzie zoologicznym, a zaraz za nim jest zoo w Cincinnati. Pierwszy raz miałem okazje zobaczyć je właśnie w Berlinie. Utrzymuje je również czeski ogród w Pilznie oraz kilka ogrodów niemieckich, np. w Kolonii czy Heidelbergu, w których to miałem okazje być, ale galidii nie zaobserwowałem. W innych krajach raczej utrzymują pojedyncze zoo - Francja, Wielka Brytania. W Polsce Galidie kasztanowate przebywają w dwóch ogrodach - w Warszawie oraz w Łodzi. Niestety zdjęcia z innych ogrodów utraciłem podczas awarii dysku, ale z czasem postaram się uaktualnić wpis o inne ogrody.

Uważam, że warto właśnie na takie gatunki zwracać uwagę, ponieważ to właśnie takim zwierzętom można w zoo zapewnić dobre warunki nie mając wielkich środków na koncie. Sam miałem okazje raz w miesiącu dokładać im nowy element na ekspozycji i nie potrzebowałem do tego przetargu na grube miliony. Wkrętarka, długa żerdź i kilka wkrętów, a dobrostan zwierząt zdecydowanie na wyższym poziomie. Te łódzkie dostały również znakomitą zabawkę od działu treningowego.  

Ekspozycja wewnętrzna - łódzkie zoo

Ekspozycja wewnętrzna w łódzkim zoo jest wyposażona w kilka ciekawych karmideł. 

Ekspozycja zewnętrzna -łódzkie zoo

Ekspozycja zewnętrzna w łódzkim zoo może być łatwo przearanżowana poprzez dołożenie nowych kontrukcji. 

Zagrożenie

Galidia jest wymieniona w klasyfikacji Miedzynarodowej Unii Ochrony przyrody jako zwierzę najmniejszej troski. Uważa się, że populacja zmniejszyła się o 20% w ciągu ostatnich dziesięciu lat, a to wszystko z powodu redukcji i degradacji siedlisk. Zagrożeniem dla nich są również cywety indyjskie, dzikie psy i koty.

Kudu małe w paski całe

Kudu małe (Tragelaphus imberbis) jak można się domyślić jest mniejszą "wersją" kudu dużego, ale czy rzeczywiście jest takie małe jak nam próbuje wmówić nazwa gatunkowa? Sprawdźmy to! Przed wami kilka informacji na temat tego kopytnego stworzenia. 

Wielkość 

    Długość ciała wraz z głową wynosi 110-140cm. Samce osiągają 95-105 cm wysokości w kłębie, a samice 90-100cm. Samce są nieco cięższe i ważą od 92-108kg, podczas gdy samice 56-70kg. Ogon może mieć 25-40 cm długości i jest zakończony czarną końcówką. 

Kudu małe - samiec - Zoo Magdeburg

Wygląd 

    Samca od samicy najłatwiej odróżnić na podstawie obecności rogów i wielkości, ale poza tymi oczywistymi cechami warto też zwrócić uwagę na kolor zwierząt. Samice i osobniki młodociane mają rdzawe umaszczenie, a dojrzałe samce są ciemniejsze i żółtawo-szare. Samce mają biały pasek na grzbiecie oraz gęste włosy na szyi. Obie płci mają na bokach ciała charakterystyczne i wspomniane w tytule białe paski - od 11 do 14.Wspomniane już ciemnobrązowe rogi mogą dorastać do 70cm długości. 

Kudu małe - samiec - Zoo Łódź

Występowanie 

    Jest to antylopa, która zamieszkuje wschodnią Afrykę i można ją zobaczyć w takich krajach jak Etiopia, Kenia, Somalia, Sudan Południowy, Tanzania oraz Uganda. Oczywiście zasięg historyczny był nieco większy, ale również kudu jest gatunkiem, którego populacja zmniejsza się.  Całkowita szacowana na  na 118 000 osobników.

Zasięg występowania kudu małego. źródło www.iucn.org

Siedlisko 

    Siedlisko zamieszkiwane przez to zwierzęta jest typowym afrykańskim krajobrazem - suche, płaskie i gęsto zalesione regiony. Unika otwartych przestrzeni, preferuje tereny lesiste. 

Zachowanie 

    Są aktywne w nocy i o świcie. W ciągu dnia korzystają ze swojego kapitalnego kamuflażu i chowają się w zaroślach gdzie odpoczywają i przeżuwają. Bardzo dobrze przemieszczają się w gęstej roślinności. Żyją w stadach, w których nie przejawia się wyraźna hierarchia. Rzadko walczą ze sobą. Grupę najczęściej tworzą samice z młodymi. Samce preferują samotniczy tryb życia.

Kudu małe - młody osobnik - Zoo Safari Dvur Kralove

Odżywianie 

    Żywią się liśćmi krzewów i drzew oraz ziołami. Zjadają kwiaty oraz niewielkie ilości traw. Owoce w przeciwieństwie do liści stanowią niewielka składnik ich diety. Wszystko zależy od pory roku i zasobności w pokarm. Mogą żywić się sukulentami. 

Kudu małe - samica z młodym - Zoo Safari Dvur Kralove

Rozmnażanie 

    Dojrzałość osiągają w wieku półtora roku, ale samce dopiero po 4 roku życia przystępują do łączenia się z samicami. Samiec sprawdza gotowość samicy do rozrodu tak jak wiele innych gatunków kopytnych, poprzez "picie moczu". Ciąża trwa 7-8 miesięcy, rodzi się jedno młode ważące około 5kg. Niestety śmiertelność wśród młodych jest duża ze względu na dystrofie mięśni oraz niedobór witaminy E i selenu. 

    Matka na krótki okres po porodzie odłącza się od stada. W trakcie pożywiania się zostawia ukryte młode i wraca do niego gdy uzupełni swoje magazyny energii. Zresztą podobnie robią nasze rodzime gatunki. Warto pamiętać o tym gdy spotkamy w lesie młodą sarnę. Nie zabierajmy jej z lasu!

Kudu małe - samica z młodymi - Zoo Safari Dvur Kralove

Kudu w zoo

W ogrodach zoologicznych nie jest licznie hodowanym gatunkiem. Tym bardziej cieszy sukces jaki w ostatnich latach odnotował polski ogród zoologiczny w Łodzi, który jako jedyny w Polsce utrzymuje i z sukcesem rozmnaża ten gatunek. Dalej można go szukać u sąsiadów Czechów, którzy słyną z hodowli afrykańskich gatunków - mowa oczywiście o Safari Dvur Kralove. Osobiście obserwowałem je również w Magdeburgu oraz Stuttgarcie w Niemczech. 

Wybieg kudu małych w Zoo Safari Dvur Kralove

Wybieg kudu w łódzkim zoo

Wybieg kudu w Magdeburgu

W Magdeburgu zwierzęta mają dużo prywatności. Poza tym, że wybieg jest widoczny od frontu to z innej strony można jedynie zaglądać przez takie małe szybki.

... i wcale nie oznacza to że widzimy zwierzęta gorzej. One czują się lepiej, a my możemy je podglądać bez niepokojenia. 

Zagrożenia 

Dzięki skrytemu trybowi życia udaje im się unikać problemów z kłusownikami, ale poważnym zagrożeniem może być wypas, osadnictwo i utrata siedlisk. Niestety zagrożeniem stają się również choroby przenoszone przez hodowlane bydło. W przypadku kudu zamieszkujących Park Narodowy Tsavo w Kenii taką chorobą okazał się pomór bydła, który dotknął 60% populacji parku.

ZOO Podróże Reaktywacja

      Trochę taki matrixowy tytuł, ale brzmi bardziej chwytliwe. Zdaję sobie sprawę, że istnieją osoby nieposiadające facebooka. W dodatku doszedłem do wniosku, że warto wrócić do prowadzenia bloga z nieco dłuższymi postami i większą ilością zdjęć. Jak to ostatecznie będzie wyglądało? Czy uda mi się utrzymać systematyczność i chęć do pisania? To się okaże. Kilkukrotnie próbowałem zgrać zawartość z wordpressa na platformę blogger, ale niestety bez powodzenia. Pozostaję mi więc rozpocząć od zera, ale zanim to nastąpi zachęcam do zapoznania się ze stroną fejsbukową. ↣ ZOO PODRÓŻE na facebooku